"Pokój mojego dzieciństwa. Hommage dla Marii Stangret” wg koncepcji reżyserskiej Pawła Passiniego - Latający Teatr Kantorowi z Rzeszowa

Dawny świat rozpada się na naszych oczach. Tratwa rozbitków dryfuje pośrodku lazurowego morza, zaszczuci ludzie błądzą w pradawnej puszczy. „Pokój mojego dzieciństwa” buduję z wyłowionych na plaży śladów cudzego życia. Jesteśmy cały czas na granicy. Balansujemy.
Stratedzy spisali nas na straty, stoimy pod ścianą wschodnią wygryzając dziurę w murze, żeby jeszcze raz spróbować posłać listy za kraty naszym zza lasu.
Istnieje obawa, że jakikolwiek akt twórczy odnoszący się do przeszłości w tej sytuacji może mieć charakter wyłącznie sentymentalny, a na to nie możemy sobie pozwolić.

Jesteśmy bowiem zajęci balansowaniem.

Spotkaliśmy się cztery lata temu w Wielopolu Skrzyńskim, w roku szalejącej zarazy, ale i w roku cichego odejścia największej aktorki i najbliższej towarzyszki Tadeusza Kantora. Z pomnika na rynku już po chwili dołączyła do nas Zosia, a za nią Matka Helena - Penelopa i jej siostry, wszystkie wyglądające powrotu Odysa podróżującego tratwą „Meduzy”.
To próba powrotu do domu, którego już nie ma.
Ta podróż stała się domem. „Pokój mojego dzieciństwa” to Hommage dla Marii Stangret. Hommage to sposób w jaki artyści piszą do siebie ponad murem śmierci.

Masz chęć dołączyć? Zapraszamy. A może to będzie list od nas wszystkich?

Obsada: Monika Adamiec, Karina Góra, Monika Nitkiewicz-Mitrut, Grażyna Tabor, Barbara Wójcik-Wiktorowicz, Marek Kościółek, Marcin Woszczewski
Muzyka: Paweł Passini, Julian Maziarz
Światła i multimedia: Marcin Nawrocki